Ήταν ένα απόγευμα παραμονής πρωτοχρονιάς πριν από 26 πια χρόνια που ο έφηβος εαυτός μου με πάθος για τη φωτογραφία ανέβηκε στην ταράτσα του σπιτιού μας να βγάλει αυτή τη φωτογραφία.
Το 1999 θα γινόταν 2000, οι υπολογιστές θα κράσαραν, το τέλος του κόσμου ήταν σε λίγες ώρες, είχε χτυπήσει και ο σεισμός της Πάρνηθας λίγους μήνες πριν, αλλάζαμε δεκαετία, αιώνα, χιλιετία, πολλά τα ορόσημα γενικότερα (κι ας τσακώνονταν αργότερα για το αν το έτος αυτό έπρεπε να είναι το 2000 ή το 2001). Έπρεπε κάπως να κρατήσω τη στιγμή. Λίγες στιγμές πριν δύσει ο ήλιος μου έκανε το χατίρι γιατί και η συννεφιά δεν βοηθούσε. Έτσι έχω την τελευταία μου φωτογραφία από εκείνη την χιλιετία στην τελευταία της δύση και σκέφτομαι πως θα χρειαστούν αιώνες ολόκληροι για να έχει κάποιος άλλος άνθρωπος αυτή την ευκαιρία.
Ταυτόχρονα σκέφτομαι πως άφηνα άθελά μου πίσω μου την παιδική μου ηλικία και όλες εκείνες τις μνήμες που ακόμα αναπολούμε... Τα περίφημα πια 80's και 90's. Ένας κόσμος κοντά σε αγαπημένους ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια, ένας κόσμος χωρίς social με ίντερνετ στα σπάργανα. Ένας κόσμος που έχει περάσει χωρίς επιστροφή.
Καθώς ο ήλιος δύει για τελευταία φορά και φέτος, ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα από εκείνη τη φωτογραφία, θέλω να κλείσετε τα μάτια και να σκεφτείτε αν σήμερα ήταν η τελευταία μέρα του κόσμου τι θα κρατούσατε από τη ζωή σας. Ανθρώπους, σχέσεις, στιγμές. Καλές ή άσχημες. Πράγματα που καθορίζουν ποιοι είστε, ποιοι γίνατε. Κι αυτά να τα κρατήσετε για τη νέα χρονιά σαν κόρη οφθαλμού για να συνεχίσουν να είναι δίπλα σας στους αιώνες των αιώνων!
Καλή χρονιά σε όλους!
(Το κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στην προσωπική μου σελίδα στο Facebook)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου