Μπήκε στο αμάξι και έφυγε. Ήθελε να προλάβει την κίνηση της ημέρας πριν ο Κηφισός γίνει ένα τεχνητό ποτάμι με αυτοκίνητα που έχουν βαλτώσει. Μέσα σε λίγη ώρα είχε φτάσει στο πάρκινγκ της εταιρίας που δούλευε. Την ώρα που έβγαινε από το αμάξι οι πρώτες ακτίνες του ήλιου έκαναν την εμφάνιση τους. Ένιωσε μια άμεση φαγούρα στο μέτωπο. Το έξυσε ελαφρά και συνέχισε προς το κτίριο. Μαζί του περπατούσαν κι άλλοι προς την είσοδο. Είδε να κάνουν παρόμοιες κινήσεις.
Μια γυναίκα πίσω του άρχισε να φωνάζει. Όλοι γύρισαν προς το μέρος της. Το χέρι της είχε κοκκινίσει. Φουσκάλες έβγαιναν συνεχώς και έσπαγαν με καυτό πύον να βγαίνει. Όλοι κοιταχτηκαν έντρομοι. Ξαφνικά ένας κύριος στα δεξιά του έκανε το ίδιο. Έβγαλε το πουκάμισο του και φώναζε πως καίγεται.
"Είναι ο ήλιος!" Φώναξε ενας τρίτος.
Οι ακτίνες είχαν αρχίσει να φτάνουν παντού. Οι άνθρωποι έτρεχαν να κρυφτούν μέσα στο κτίριο, αμάξια έπεφταν το ένα πάνω στο άλλο και χάος επικράτησε. Ο ίδιος άρχισε να τρέχει προς τα μέσα. Πίστεψε ότι ήταν οι τελευταίες του στιγμές. Έβαλε το χέρι του στην τσέπη και έβγαλε το μαρτάκι. Το φόρεσε και σκέφτηκε την κόρη του. Ξαφνικά ένιωσε να δροσίζεται. Μέσα στον χαμό κοίταξε τον κόσμο γύρω του. Κάποιοι άνθρωποι φορούσαν στον καρπό τους το μαρτάκι. Ήταν εκείνοι που δεν είχαν πάθει τίποτα.
"Το μαρτάκι! Να φορέσετε μαρτάκι!" Άρχισε να φωνάζει! Άρπαξε το κινητό του να μιλήσει στη γυναίκα του. Έπρεπε όλοι να φορέσουν μαρτάκι. Και οι υπόλοιποι γύρω του άρχισαν να κάνουν το ίδιο. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι είχε γλιτώσει έτσι.
Μέχρι το μεσημέρι ήταν πρώτο θέμα παντού. Η πρώτη μέρα του Μάρτη είχε φέρει μια ηλιακή επίθεση από την οποία γλίτωναν όσοι φορούσαν το μαρτάκι. Φαινόταν απίστευτο, όμως ήταν αλήθεια. Ηγέτες έβγαιναν στις τηλεοράσεις με τον ερυθρόλευκο κόμπο στον καρπό τους, μιλώντας για το φαινόμενο. Μέσα σε μια μέρα ο ήλιος είχε γίνει εχθρός και κανένας επιστήμονας δεν μπορουσε να εξηγήσει γιατί όποιος τα φορούσε δεν παθαίνει τίποτα.
Το ίδιο αναρωτιόταν και ο ίδιος . Αναρωτήθηκε αν αυτό το έθιμο είχε τη βάση σε κάποια παλιότερη μέρα που ο ήλιος είχε τρελαθεί και πάλι. Αν το έθιμο ήταν ένα όπλο που είχε περάσει από γενιά σε γενιά. Το σίγουρο ήταν πως δεν θα ερχόταν ποτέ ξανά η πρώτη του Μάρτη χωρίς το δώρο της κόρης του στον καρπό του.
